صبح آمده است

با همه زیباییها و طراوتش

ولی در کنار او

هیچ آرامشی ندارم

میان ما فاصله ایست

به اندازه تمام طول و عرض دنیا

هم او میداند و هم من

ولی جرات گفتنش را هیچکدام نداریم

هر کداممان در دنیای خود ولی زیر یک سقف زندگی میکنیم

تا روزی فاصله امان فقط به اندازه

یک متر از این کره خاکی باشد

با آنکه چند روزی به آمدنش مانده اما عطرش پیچیده در تمام کوچه ها و یخ کرده تمام رگ و پی دیوارهای خانه ام پاییز را میگویم با تمام عشقی که به آمدنش دارم اما خون در رگهایم یخ میبندد و سرما یش استخوانهایم را به تق و توق در می آورد کاش می آمد !!! ولی من با آمدنش یخ نمیبستم کاش می آمد!!! و برایم مثل گذشته ها گرمای عشق به ارمغان می آورد کاش می آمد!!! آنطور که خاطراتش گرمم میکرد گرم میشدم با آمدنش خاطرات پاییز های گذشته گرمم خواهد کرد بگذار بیاید که خوش است آمدنش با همه سوز و سرمایش برای من عاشق پاییز

میدانم که هستی

ومن زیر نگاه تیز بینانه ات

مدام زیر ذره ببن هستم

میدانم که حواست به من هست

میدانم که غصه هایم پریشانت میکند

میدانم که هستی

ومن به امید بودنت هست که

همچنان امیدوارم و ادامه میدهم

میدانم که هستی

وسپاسگزارم از بودنت

یاد بادا خاطرات کودکی

پرسه های باد در مو هایمان

باغچه پر بود از داوودی و رازقی

یاد بادا تک درختی از سپیدار بلند

سر بر افراشته در میان کاجها

من بودم دست در دست مادرم در کو چه ها

یاد بادا آن خاطرات کودکی

عشق و شور و مستی عهد شباب

کز همه خاطراتی مانده در فکر و خیال

من میان این همه میراث عشق

قاب کرده ام آن ناز خیال روی تو

یاد بادا خاطرات شیرین ، شیرین من

پاییز آمده اما بدون تو

کوچه ها دلچسب نیستند برای قدم زدن

چون تو را کم دارم میان پاییز عاشق

بدون تو حتی عشق هم دیگر

شعری برای سرودن ندارد

و من میان این همه مبهوت و سر گشته

بدنبال نشانه ای از تو میگردم

شاید جایی بتوانم آرام بگیرم

من و این دیوارها

تنهایی عجیبی داریم

نه از من صدایی در می آید نه از دیوارها

من سنگینی رنجها و دیوار سنگینی قابها را بدوش داریم

نمیدانم کی و چه وقت ترک بر داریم

شاید هم شکستیم و زیر پاها سنگ شویم

شاید هم دوباره جایی از خاکمان گلی رویید

نمیدانم شاید.........!!!!